Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ φύτρωσαν λόγω μνημονίου...

•  ο Αλέξης Τσίπρας στρέφει επιτέλους τον Συριζα εκεί που έπρεπε να στραφεί από καιρό: στην κοινωνική βάση των 2 περίπου εκ. πολιτών που τον στήριξαν και οι οποίοι, στην πλειοψηφία τους προέρχονται απ την ίδια κοινωνική βάση που κάποτε ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ.

ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ..

• Εν κατακλείδι ας ελπίσουμε πως στα μέσα του επόμενου θα πάμε σε ένα συνέδριο πραγματικής επανίδρυσης αναστοχασμού και επαναπροσδιορισμού 

Η στείρα και επικίνδυνη «αριστερή» αντιπολίτευση και το παράδειγμα της Ισπανίας

Στην Ισπανία οι εκεί σοσιαλιστές αυτοκτόνησαν όταν κατά την διάρκεια των ερευνητικών εντολών για σχηματισμό κυβέρνησης προτίμησαν να συμμαχήσουν με τους Ciudadanos που είναι σαν το δικό μας Ποτάμι...φαίνεται ότι τα παθήματα του ΠΑΣΟΚ δεν έγιναν ακόμη μαθήματα για κάποιους.

Τόσο οι νέες δημοσκοπήσεις όσο και η τάση των ψηφοφόρων δείχνει ότι η συμμαχία Podemos-ενωμένης αριστεράς θα είναι άνετα δεύτερο κόμμα και θα δώσει την μάχη για την πρωτιά.

• Το «Ναι» της Ενωμένης Αριστεράς στην εκλογική συνεργασία με τους Podemos, ενόψει της κάλπης της 26ης Ιουνίου στην Ισπανία, είναι μία είδηση που θα πρέπει να προκαλέσει προβληματισμό σε κάθε Έλληνα πολίτη, ο οποίος θέλει να αυτοπροσδιορίζεται αν όχι ως αριστερός, τουλάχιστον ως προοδευτικός.

ΜΗΠΩΣ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΖΩ;

• Πολλοί θα βρεθούν να κρεμάσουν ταμπέλες «ιδεολογικής διολίσθησης». Παλιό το κόλπο, παλιά και η συνταγή! Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζουν οι κατηγοριοποιήσεις και οι στιγματισμοί. Σιγά μην ξεμείνει η Αριστερά από… οπορτουνιστές!
• Απέναντι σε κάθε Αλαβάνο που τολμά να εκστομίζει ανιστόρητες ανοησίες του τύπου πρόκειται για την πιο μαύρη παρένθεση προδοσίας και όνειδους στην ιστορία της Αριστεράς… Απέναντι σε κάθε ανεπάγγελτο κομματικό ινστρούχτορα που αναζωογονεί τη «θαρραλέα του νιότη» με βαφές μαλλιών και τσιτάτα επαγρύπνησης. Απέναντι σε κάθε ψυχονευρωτικό ψώνιο που από το πρωί μέχρι το βράδυ τουιτάρει απειλές και εξαλλοσύνες. Απέναντι στον κομματικό οπαδισμό. Απέναντι στους ετερόφωτους παντογνώστες. Απέναντι σε ό,τι προσβάλλει και αποδομεί τον πολιτικό πολιτισμό της Αριστεράς.

1.498 λέξεις για την αριστερή μελαγχολία

• Η ήττα που είχαμε βιώσει οι μεγαλύτεροι σε ηλικία στη μίζερη δεκαετία του 90 δεν αποτελεί συλλογική εμπειρία αυτής της γενιάς στελεχών, επειδή τότε ήταν πολύ νέοι (και πολύ λίγοι σε αριθμό) για να τους εγγράψει ανεξίτηλα αποτυπώματα.
• Ίσως, αυτό το στοιχείο προσφέρει μια διάσταση χρήσιμη για την εξήγηση της ευκολίας με την οποία αυτές οι συντρόφισσες και αυτοί οι σύντροφοι επέλεξαν ένα δρόμο που χαρακτηρίζεται από μια τριπλή αδιαφορία. Αδιαφορία για τη χώρα και για την Αριστερά ως σύνολο. Αδιαφορία για τον κίνδυνο επιστροφής στο περιθώριο της πολιτικής κουλτούρας της κινηματικής Αριστεράς.

Αριστερές αγκυλώσεις:Σύνθεση απόψεων,Κηδεμονία,Εθνικό συμφέρον

Πληρώσαμε την εκτύπωση τουλάχιστον 10 εκατ. ψηφοδελτίων και εκατοντάδες ανθρωποώρες (από τους δικαστές του Αρείου Πάγου μέχρι τον «τελευταίο» υπάλληλο) για να «μετρηθούν» οι ΚΟΤΕΣ και να βρεθούν 1355.Ε όχι. Τα κόμματα, οι εκλογές και τα χρήματα των φορολογουμένων δεν είναι για καλαμπούρι και χαβαλέ.

(Α). Σύνθεση απόψεων.Ενώ λοιπόν στην αριστερά αποδέχονται την αναγκαιότητα σύνθεσης των απόψεων, δεν έχουν και δεν αναπτύσσουν τέτοιες ικανότητες. Ένα σημαντικό τμήμα της προτιμά τον εύκολο δρόμο. Δηλαδή, την αναζήτηση και προβολή των διαφορών που είναι πολύ πιο εύκολη υπόθεση από τις κοινές θέσεις και δράσεις. Για την ανάδειξη μιας διαφοράς αρκεί μια κριτική στάση. Σιγά το δύσκολο.
(Β). Κηδεμονία.Κοντολογίς, η συμμαχία είναι πρακτικό ζήτημα που όμως έχει και ιδεολογικό χαρακτήρα. Όποιος έχει εμπιστοσύνη στις ιδέες και απόψεις του, δεν φοβάται μην τυχόν και μολυνθεί από μια συμμαχία. Αντίθετα, βρίσκει πρόσφορο έδαφος για την επιβολή τους. Ήτοι για να αποκτήσει κηδεμονία.
(Γ) Εθνικό συμφέρον.Έχεις εθνικά συμφέροντα και πρέπει να καταλήξεις, να πάρεις αποφάσεις. Σ’ αυτές πιθανόν να χρειαστεί να κάνεις συμβιβασμούς που να αποκλίνουν από τα ιδεολογικά και πολιτικά σου πιστεύω. Αυτό δεν σημαίνει να συμβιβαστείς. Άλλο κάνω έναν συμβιβασμό, άλλο συμβιβάζομαι. Άλλο κάνω έναν τακτικό ελιγμό, άλλο εγκαταλείπω. Κι αυτό γιατί εκπροσωπείς έναν ολόκληρο λαό και όχι το κόμμα σου που πρέπει να βάλεις σε δεύτερη μοίρα. Συμπερασματικά, το εθνικό συμφέρον δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι υλικό της κομματικής κουζίνας.

Πού ποντάρει ο κ. Μεϊμαράκης; - Η Αριστερά του φόβου...και του θρήνου

Πού ποντάρει όμως ο κ. Μεϊμαράκης;
Στη διάσπαση της Αριστεράς και στις τραυματικές συνέπειες που έχει στο ακροατήριό της. Είναι το μόνο χαρτί του.
Βοηθάει, βεβαίως, τον αρχηγό της Ν.Δ. και η Αριστερά
Η θρηνολογία για το κακό που τη βρήκε συνεχίζεται

Ο κυβερνητισμός, για κάποιους, μοιάζει στενό παπούτσι σε πρησμένα πόδια.(εξαιρετικό)

                                              Γαΐτης Γιάννης, Κόκκινο πλήθος, 1971

• Η βασική αιτία του διχασμού της έγκειται, κατά τη γνώμη μου, στο πώς κατανοεί, ενσωματώνει και χειρίζεται, οποτεδήποτε τίθεται, το πολιτικό πρόταγμα της κυβερνητικής ευθύνης.
• Η Αριστερά απέναντι σε καθοριστικά πολιτικά διλήμματα, σε στρατηγικές επιλογές, εκδηλώνει υπαρξιακές κρίσεις ταυτότητας και οδηγείται σε διασπάσεις.
• Υπό την πίεση της λήψης απόφασης, αντιδρά ο καλά κρυμμένος σε καιρό ηρεμίας διπολισμός του χαρακτήρα της,
• Οι διαφωνούντες επικριτές της συσσωματώνονται ψυχολογικά γύρω από το αλάθητο της δικής τους ανάλυσης. Υπερθεματίζουν τις απόψεις τους εμμονικά, προσπερνούν αβίαστα τον διάλογο και ασεβούν απέναντι στην πλειοψηφία, απαράβατη αρχή κάθε συλλογικότητας.
• Πολλά μπορούν να ειπωθούν προκειμένου να ψηλαφιστεί η αυτοκαταστροφική σχιζοφρένεια της Αριστεράς, η οιδιπόδεια σχέση της με την ιδεολογία και τους πατέρες.
• Τώρα μπροστά μας, επείγουσα και επιτακτική, προβάλλει η ανάγκη να σκεφτούμε ψύχραιμα, να δράσουμε αποφασιστικά και να εκλέξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση.

Και εγένετο…Λαϊκή Ενότητα! (εξαιρετικό)

• Ήταν η ίδρυση του κόμματος της Λαϊκής Ενότητας από τον Λαφαζάνη μια κίνηση που υπογαρεύτηκε από τις ανάγκες των καιρών ή μια κίνηση σχεδιασμένη από καιρό;
• Τελικά τι ήταν αυτό που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια μέχρι να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ Κυβέρνηση;
• Να με συγχωρείτε κύριοι και κυρίες της Λαϊκής Ενότητας αλλά η στάση σας ούτε αριστερή είναι, ούτε ιδεολογικές αφετηρίες έχει, ούτε από πατριωτισμό διέπεται.
• Δεν θα πρέπει να υποτιμάμε τη δύναμη του «πραγματικού», όπως αυτό το «πραγματικό» έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια.
• Η νέα πραγματικότητα, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ με Πρόεδρο τον Τσίπρα καλείται να μετασχηματίσει, απαιτεί ρεαλιστικά μέσα για να αντιμετωπιστεί και ανθρώπους αποδεδειγμένα ικανούς (όχι απλά γνωστούς) και πρόθυμους να σηκώσουν το βάρος των αλλαγών που απαιτούνται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής, ανθρώπους που δεν φυγομαχούν υπό το βάρος της ευθύνης, ανθρώπους που αντιλαμβάνονται και αποδεικνύουν με τις αποφάσεις τους ότι πάνω από το όποιο πρόσκαιρο κομματικό και ιδεολογικό συμφέρον υπάρχει το Εθνικό Συμφέρον και ο Ελληνικός Λαός.

Κι αρχίζω να συνειδητοποιώ τι θα πει «επικίνδυνος» : Αυτός που θα σε παρατήσει.

• Ένα που κατάλαβα, σε όλην αυτήν την πορεία είναι και το εξής: Κάθε μαλακιστήρι που ξέρω να έχει ασχοληθεί με την πολιτική κάνει ό,τι κι ο τυχάρπαστος Μπένης: Το φτιάχνει κατά πώς το βολεύει.
• ...Δε με βολεύει ο χαζογελαστός που κρύβει πίσω από τη μάσκα του καλοκάγαθου κρεμάλες και σκοινιά και θα έχει στην κάβα του και τη γκαβή που όλα τα βλέπει και όταν θέλει βιάζεται και είναι άμεση κι αμείλικτη. 
• Κι εκείνοι του ‘λεγαν «έχει γράψει βιβλίο ο ΦιδεΜατσούκης, υπάρχει σχέδιο – βάλε ένα τσίπουρο, ρε παιδί!» Και φαντάζομαι το σαρδόνιο χαμόγελο του χερρ Βόλφγκανγκ, τη στιγμή που έλεγε στον Αλέξη: «πήγαινε, παιδί μου, δε μας χρειάζεσαι εμάς, στα έχουν έτοιμα όλα στην Πατρίδα σου».

Γκρεμίσαμε τον φόβο!!! ...και μια κυβέρνηση

...την απόλυτη αχαριστία τη φανερώνουν περίτρανα τα λόγια και οι πράξεις που στρέφονται κατά εκείνου που έβγαλε έναν ολόκληρο χώρο από την μίζερη ύπαρξή του και αφάνεια χτυπώντας τον ακόμα και την ώρα της μάχης...

Ο Τσίπρας ολιγώρησε ισορροπώντας!..

• Ολιγώρησε ισορροπώντας με την αφόρητη δημοκρατικότητά του: «Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων», αποκαλύπτει ο Πιέρ Μοσκοβισί στη Liberation, «ο Τσίπρας αποχωρούσε συχνά από το τραπέζι για να ελέγχει αν ακόμα είχε την υποστήριξη των διαφόρων συνιστωσών του. Όταν διαπίστωνε ότι δεν την είχε, επέστρεφε στις διαπραγματεύσεις και ακόμη και αν μιλούσε με πολύ ασάφεια, όλοι παρατηρούσαν ότι είχε αναγκαστεί να αλλάξει θέση. Με λίγα λόγια, οι Ευρωπαίοι είχαν διαπραγματευτεί για έξι μήνες όχι με μία κλασική κυβέρνηση, αλλά με μια κεντρική επιτροπή»… 

Ανάμεσα σε αυτούς και τον Αλέξη, είμαστε εμείς και ο λαός!!

• Ο στόχος μας σε αυτή την προεκλογική περίοδο πρεπει να είναι η ανάδειξη του τρόπου που θα κυβερνήσουμε.
• Το νέο στοιχείο λοιπόν σε αυτές τις εκλογές είναι ότι θα αντιμετωπίσουμε μια ομοιογενή προπαγάνδα που θα εκπορεύεται αμφίπλευρα
• Ο αριστερός λαϊκισμός που θα χαρακτηρίσει το κόμμα Λαφαζάνη θα μονοπωλήσει αναμφίβολα το μιντιακό ενδιαφέρον. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ 
• Να πούμε ξεκάθαρα ότι χωρίς ουσιαστικές, διαρθρωτικές και εκσυγχρονιστικές τομές στη λειτουργία του κράτους δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική παραγωγική ανασυγκρότηση. Να μιλήσουμε όσο το δυνατό πιο συγκεκριμένα, επί συγκεκριμένων σχεδίων.

Ποιός φταίει ή ποιός μπορεί; - του Κώστα Βαξεβάνη

• Δεν υπήρχε ποτέ στο ΣΥΡΙΖΑ ενιαία ιδεολογική αντίληψη. Απλώς συστέγαση ιδεολόγων με πολιτικούς ατυχήσαντες, μεγάλων και ιστορικών πνευμάτων με ανθρώπους που έβλεπαν την πολιτική ως επάγγελμα, μπαρουτοκαπνισμένων της κοινωνίας με άκαπνους της μπουρδολογίας
• Προσωπικότητες που αντιλαμβάνονταν την σύγχρονη Αριστερά ως στοιχείο προόδου και πάλης ενάντια στη διαφθορά, είχαν καθημερινό εσωκομματικό αντίπαλο την κομματική γραφειοκρατία και την επετηρίδα των πολιτικών σχημάτων.

Σοκολατάκι και πολύ σας πάει - του Θανάση Καρτερού

Για να υπάρξει διαζύγιο πρέπει να υπάρξει γάμος πρώτα...και γάμος δεν υπήρξε ποτέ

Για τους "νεοκομσομόλους" της ΛΑΕ: έχει κάτι να προσφέρει ένα ακόμη ΚΚΕ;

Τα παιδία παίζει...

• Ο ΣΥΡΙΖΑ με την αποχώρηση της "αριστερής πλατφόρμας" έχει μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει ο ίδιος και να αλλάξει την χώρα. Χωρίς συντηρητικά ιδεολογικά αντανακλαστικά και κατάλοιπα, για την προοδευτική μεταρρύθμιση ενός πελατειακού παρασιτικού κομματικού κράτους που οι αστικές μεταπρατικές ελίτ δεν ήθελαν ή δεν μπόρεσαν να εκσυγχρονίσουν και να αναπτύξουν στηριζόμενες σε ενδογενείς παραγωγικές δυνάμεις, όπως κάνει κάθε κανονικό ευρωπαϊκό κράτος.

Για τρεις μέρες εντολοδόχος... για μια μέρα θεός

Μπορείτε να μου εξηγήσετε πως αφού,όπως λέει ο Λαφαζάνης,οι εκλογές θα αναδείξουν μια νέα αντιμνημονιακή βουλή αυτή η αντιμνημονιακή βουλή θα βγάλει και κυβέρνηση μνημονιακών κομμάτων?

Συντροφε Αλεξη! σε συναντούσαμε κάποτε στο Σύνταγμα και λέγαμε καμιά κουβέντα.

Συντροφε Αλεξη!
σε συναντούσαμε κάποτε έξω απ'το Μουσείο, κάποτε στο Σύνταγμα και λέγαμε καμιά κουβέντα. Τώρα για να σε πλησιάσει κάποιος, θέλει διαπιστευτήρια απο 5 υπουργούς και 300 μπάτσους, Εμένα και αυτούς που σε στηρίζουμε σε τούτη τη δύσκολη στιγμή δεν μας έχεις δεδομένους, ούτε στο τσεπάκι γιατί περιμένουμε δικαιοσύνη. Γιατί περιμένουμε να δούμε να πληρώνουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν, αυτοί που δεν πλήρωσαν ποτέ και τίποτα, κυρίως περιμένουμε να πληρώσουν αυτοί που κέρδισαν απ'τη φτωχοποίηση του λαού! Και ο χρόνος που σου δίνουμε δεν είιναι ο εύλογος που έδωσε το συνέδριο στο Νταβανέλο και τη ΚΟΕ, ο χρόνος ειναι περιορισμένος! Εδώ τώρα θα δείξεις τι σημαίνει Αριστερή Κυβέρνηση! Αν δεν το δείξεις δεν θα φωνάξουμε σταύρωσον, ΝΑ ΕΙΣΑΙΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΣΕ ΣΤΑΥΡΩΣΟΥΜΕ!!! Και πίστεψε μας μπορούμε και θα το κάνουμε...

Επιλέγω να μείνω μ΄αυτούς που δεν φυγομαχούν.

• Θα μπορούσε να πετάξει την λαική εντολή και να φύγει, να αφήσει τους άλλους να συνεχίσουν αυτά που κάνανε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
• Και ρωτώ για ποιον θα ήταν καλό αυτό;;; Για τον λαό όχι βέβαια… αστεία πράγματα…Για το κόμμα του, ίσως με την έννοια ότι θα παρέμεινε «καθαρό» και «ενωμένο» πράγμα που δεν το πολυπιστεύω πια.
• Επιλέγω να μείνω μ΄αυτούς που δεν φυγομαχούν, που διακινδυνεύουν να καούν, να αποτύχουν, αλλά που δεν εγκαταλείπουν τον πόλεμο που δυστυχώς θα μαίνεται για χρόνια…

Ένας Τσίπρας ίσως να μην αξίζει σε αυτή τη χώρα.

Ο Τσίπρας βγήκε από σπόντα, κακά τα ψέματα, κόντρα στην πολιτική παράδοση ενός λαού που γεννάει είτε Σαμαράδες και Μεϊμαράκηδες είτε Βενιζέλους και Θεοδωράκηδες.